నా నేస్తం , నా సచివుడు , నా గురువు సమ్మోహన రావు

మా మోహన రావు గారు మమ్మల్ని వీడి 21 ఏళ్ళు పూర్తి అయ్యాయి. మా జీవితాలలో వెలుగులు నింపి అయన అదృశ్యమయ్యారు. కొంత మంది కొందరికి మాత్రమె అర్థం అవుతారు , అలాంటి వారిలో మోహనరావు గారు వొకరు . ఆయనను ఎంతో అభిమానించి , అయన నుండి ప్రేమను పొంద గలిగిన వారిలో నేను కూడా ఉండటం యాదృచ్చికమే. మా అనుబంధం వో పదేళ్ళది, మాత్రమే అయినా దాని గాడత చాల ఎక్కువ. ఆత్మీయంగా పలకరించటం., ఆప్యాయంగా భుజం మీద చేయి వెయ్యటం, నొచ్చు
కోకుండా మందలించటం,అవసరమైన సమయం లో సలహా ఇవ్వటం , రోజు వారీ వ్యవహరా ల లో మా నిర్ణయాలను మన్నించటం , ఇవన్నీ నన్ను ఆయనను మరింత చేరువ చేసినవి. ఆయన బాల్యం లోని మధుర  ఘట్టాలను నా తో పంచుకునే సమయం లో ఆయన ముఖం లో కనపడే వెలుగు వర్ణనకు అతీతం, అలాగే అయన తన మిత్రుల నుండి పొందిన సాయం గురించి చెప్పే సమయం లో ఆయన గొంతు లో జాలువారే ఆత్మీయత నాకు మార్గదర్శకం. వో బీద పల్లెకారు మిత్రుడు ఆయనకు తన ఇంట్లో భోజనం తినిపించిన వయనం విని తీర వలసిందే. ఎప్పుడయినా క్లబ్ లో అయన ను కలవడానికి వెడితే , అక్కడ దొరికే వివిధ టిఫిన్స్ ని నాకు కొసరి కొసరి తెప్పించే వారు, తినమని పట్టు పట్టే వారు. కారు లో వెళ్ళే సమయం లో మంచి మొక్క జొన్న కండెలు కనపడితే వెంటనే ఆపి మా ఇద్దరికీ కొనే వారు, తింటూ డ్రైవ్ చేసే వారు. ఇలా ఎన్నో మధురమైన అనుభూతులు మానసం లోకి నిత్యం వస్తుంటాయి. నిజంగా మోహన్ రాగమే మా మోహన్ రావు గారు.